Tjalie Robinson (1911-1974) werd geboren in Nijmegen, maar groeide op in een militair milieu in Indië. Tijdens de Japanse bezetting leefde hij jarenlang in krijgsgevangenschap. Als kind van Oost en West kwam hij in de naoorlogse Indonesische revolutie tussen twee kampen terecht. In die periode ontbrandde het heilig vuur in hem, en liet hij volop van zich horen. Als een gedreven journalist, maar ook – onder het pseudoniem Vincent Mahieu – als de schrijver van een klein, maar uniek Indisch oeuvre. Na de migratie naar Nederland wierp hij zich met zijn tijdschrift Tong Tong op als strijder tegen het vergeten van de overzeese geschiedenis. Hij organiseerde het Indische leven, met Pasar Malams, een Kunstkring, een dorp in Spanje en een eigen blad in de Verenigde Staten.

Tjalie Robinson dacht al transnationaal toen half Nederland nog op klompen liep. Hij was een visionair die meer wilde dan één man tijdens zijn leven aan kon. In 1974 stierf hij. Niet vergeten, maar slecht gekend. Intussen spreekt zijn werk nog net zo krachtig tot ons als een halve eeuw geleden.

Een biografie als herontdekking. Over een verteller met maar één principe: volop leven en daarvan zonder terughoudendheid getuigenis afleggen.

Wim Willems (1951) heeft als hoogleraar Sociale Geschiedenis een groot aantal werken over de Indische geschiedenis op zijn naam staan. Ook maakte hij furore met autobiografische verhalenbundels, waaronder Stadskind. Kroniek van een naoorlogse jeugd en Stadsblues. Kroniek van de jaren zestig.